Zoals een bos een bosrand maakt.
Zoals de mens beelden maakt, schilderijen of muziek, zo maakt het bos een bosrand. Een bosrand is de kunst van een bos. Een lelijke bosrand, dat kan haast niet. Een bosrand is de vervlechting van al die mooie planten die wind en verwoesting tegenhoudt. Je zal het maar denken. We dachten dat we geen koude jassen nodig hadden, maar wel iets voor de regen. Maar de rede en doen... It’s a mild day, ik hoorde het zo vaak in Ierland. Van een passerende boer, met een tegengestelde hoofdknik zoals Indiërs ja zeggen en nee schudden. In tweedjasjes, met een tweedpet op. Die boeren waren nooit nat. Pets, als ik nog liep te slapen, nu is het over. Een perenteler beregent nog, een straal water van schuin omhoog zo tussen kraag en hoedrand. Gek, best lekker fris. De lucht is zo knap, met studies in grijs en blauw. Het pad gaat het bos in en uit, in en uit. Dan weer glijdt mijn blik naar de verste verte over velden met bloeiend gras, dan weer de bosrand waar we zo weer verdwijnen. En ...