Wandelen

 Nog maar net de N229 over of een buizerd glijdt  achter een haas aan over het land. De haas was van mij geschrokken. De buizerd zag iets rennen en dacht: “Ik ben toch een roofvogel, laat ik dan maar iets roven.” Buizerds openen de zomerstilte met hun ‘giek, giek’ hoog in de lucht. Meestal samen met een jong dat van de ouders leert vliegen. Mijn jongste zoon en ik keken er graag naar. Hij noemde het buizaards. Dat is ook een mooie naam.   Hij heeft vorige week ons hek langs de Kromme Rijn geschilderd. Hij heeft hier nooit gewoond, maar nu maakt hij deel uit van dit huis. Zijn hek, ik zie hem er aan hangen in de zon met die onweerstaanbare lach van hem. Wij lopen ook graag samen in de regen. Of althans dat deden we. Dan zongen we liedjes, zelfgemaakte liedjes. Een liedje ging: “wij zijn de poepzakjes, de poepzakjes...” en daarbij droegen we mutsen die we van poepzakjes hadden gemaakt. En we liepen achter een van zijn honden aan. Het andere liedjes was: “Meisjes zijn b...

  De mevrouw die voor ons hier woonde, was een juffrouw. Een juffrouw is een ongetrouwde mevrouw. Een mevrouw heeft iets burgersjieks. Het staat hoger dan een vrouw zomaar. Zou je tegen je eigen man ‘meneer’ zeggen? Of je eigen vrouw met ‘mevrouw’ aanspreken. Nee, een butler zegt ‘mevrouw’, ook tegen jouw vrouw, behalve als die zegt: ‘personeel en leveranciers achterom’.  Evenzo een juffrouw. Kinderen zeggen vaak juffrouw tegen mevrouwen op de kleuterschool. Dat had wel wat grappigs. Zo’n snotgevalletje dat met een vinger omhoog aandacht van de mevrouw vraagt en alsmaar juffrouw roept. Voordat mevrouwen mevrouwen, of toch gewoon jouw vrouw, worden, zijn ze juffrouwen. En juffrouwen zijn vaak, om wat te doen te hebben of te oefenen voor het mevrouw zijn, een soort van onderwijzers. Niet echt natuurlijk, het onderwijs is een serieuze zaak dat door mijnheren wordt beoefend, echter het snotterige gedeelte wordt door de mijnheren graag aan de juffrouwen overgedaan. Zo en niet ander...

  “Goedemorgen anemoon,”  “Natuurlijk kwam ik niet alleen toevallig langs, ik had de kapucijners in de grond gezet, op het landsie en nog vuile handen. Dikke randen klei onder mijn nagels. Fiets in de schuur en even een oog door de tuin. Misschien kon ik hier ook wel met iemand een praatje maken. Vijf bloemen inmiddels. "Lieverd, het is april, noem het maar ap-ril, het is koud buiten. Ik ben van mijn landsie afgejaagd door een bui met ijskoude regen. En jij hebt drie bloemen dicht en twee gewoon open. Dus mijn vraag is, heb je misschien een sjaal nodig, of een voile desnoods, ik snap dat je er op je mooiste wilt uitzien. Een witte voile dan, precies onder je klok. Klok, zei ik, niet rok, nee, zo ben ik niet. Wist je dat niet, de bloem van een anemoon heet een klok. Ik zal het niet verder vertellen maar in Duitsland heet je kuhschelle, ja, koeienbel. Ja, klok in de betekenis van bel, precies.  Je bent wel erg mooi daar, in de grote plantenbak. Tussen de aardbeien en de sal...

 9 februari 2021 Het ging niet verder meer, het pad bedoel ik. Langs de Oude Kromme Rijn. Een smal pad. Met altijd veel modder. Maar zo mooi, langs akkers en langs het water. Ik twijfelde op de splitsing tussen Oude Kromme en Kromme Rijn, zou ik de brug overgang en het landweg nemen of het pad? Ja, er waren voetstappen. Heen en terug zelfs. Niet veel maar twee mensen is genoeg. Dus het pad op. Heerlijk daar, oneindig om me heen. Wit nu, de lucht geeft al stukken blauw, mijn adem zakte dieper en dieper. Oh, net als mijn voeten. Juist hier was er erg veel sneeuw opgewaaid. Maar dichter naar het water is het echt link. Doorgaan met mijn voeten in de sporen van mijn voorgangers. Tot halverwege. “Hoe hebben ze dat gedaan,” denk ik. Op hetzelfde moment zie ik dat het spoor ophoudt. Ze hebben het helemaal niet gedaan, die ene wandelaar is omgedraaid. Een heen een een terugspoor zijn niet altijd van twee personen, leer ik. Ik loop zoveel mogelijk in mijn eigen spoor terug. Gewoon om nog wa...