Buizaards in de regen

 Nog maar net de N229 over of een buizerd glijdt  achter een haas aan over het land. De haas was van mij geschrokken. De buizerd zag iets rennen en dacht: “Ik ben toch een roofvogel, laat ik dan maar iets roven.” Buizerds openen de zomerstilte met hun ‘giek, giek’ hoog in de lucht. Meestal samen met een jong dat van de ouders leert vliegen. Mijn jongste zoon en ik keken er graag naar. Hij noemde het buizaards. Dat is ook een mooie naam.

  Hij heeft vorige week ons hek langs de Kromme Rijn geschilderd. Hij heeft hier nooit gewoond, maar nu maakt hij deel uit van dit huis. Zijn hek, ik zie hem er aan hangen in de zon met die onweerstaanbare lach van hem. Wij lopen ook graag samen in de regen. Of althans dat deden we. Dan zongen we liedjes, zelfgemaakte liedjes. Een liedje ging: “wij zijn de poepzakjes, de poepzakjes...” en daarbij droegen we mutsen die we van poepzakjes hadden gemaakt. En we liepen achter een van zijn honden aan. Het andere liedjes was: “Meisjes zijn bang voor regen maar mannen kunnen er heel goed tegen.” Er was nog iets over een paraplu maar dat ben ik vergeten. 

Geen dier kan zo treurig langs de weg op een paaltje zitten als een buizaard in de regen. Buizerds zijn ook helemaal geen jagers, ze doen maar net alsof. Mooie grote cirkels maken in de lucht, en ‘giek, giek’ roepen dat kunnen ze goed. Mijn wandeling in de regen brengt me precies terug waar ik de weg was overgestoken. Daar heb je die buizerd weer. Hij wordt aangevallen door een gelegenheidsleger bestaande  uit kauwen, duiven, kieviten, en vogeltjes met lange snavels. Ze jagen de jager weg. Hij gaat, vast op weg naar een treurig plekje. 

Ik spring over de sloot, onder de gewelven van de kastanjes en loop naar huis. Het was een gezellige wandeling, wil ik tegen mijn zoon zeggen. Ik ga hem straks bellen. Neem ik me voor. 

Wandel met wie je wilt wandelen. Liefst in de regen!