“Goedemorgen anemoon,”

 “Goedemorgen anemoon,” 

“Natuurlijk kwam ik niet alleen toevallig langs, ik had de kapucijners in de grond gezet, op het landsie en nog vuile handen. Dikke randen klei onder mijn nagels. Fiets in de schuur en even een oog door de tuin. Misschien kon ik hier ook wel met iemand een praatje maken.

Vijf bloemen inmiddels. "Lieverd, het is april, noem het maar ap-ril, het is koud buiten. Ik ben van mijn landsie afgejaagd door een bui met ijskoude regen. En jij hebt drie bloemen dicht en twee gewoon open. Dus mijn vraag is, heb je misschien een sjaal nodig, of een voile desnoods, ik snap dat je er op je mooiste wilt uitzien. Een witte voile dan, precies onder je klok. Klok, zei ik, niet rok, nee, zo ben ik niet. Wist je dat niet, de bloem van een anemoon heet een klok. Ik zal het niet verder vertellen maar in Duitsland heet je kuhschelle, ja, koeienbel. Ja, klok in de betekenis van bel, precies. 

Je bent wel erg mooi daar, in de grote plantenbak. Tussen de aardbeien en de salie in. Hoe ben je daar nou weer terecht gekomen? Oh, ik weet het weer, ik vond je onder in een bak met witte krokussen. Iemand had je gewoon achtergelaten. Die krokussen zijn al geweest, die stonden wit te zijn in de paassneeuw, daar verderop. De witte narcissen staan nog met ijsmutsen op te rillen en jij, je gaat me aan het hart. Zo maar zo verschrikkelijk kwetsbaar mooi. Zal ik wat om je heen zetten? Tegen de nachtvorst? Nee, echt niet? Waarom niet? Oh, ik snap het, nu ben je even de allermooiste van de tuin. Ja, zo is. Dans mijn mooie witte bel, dans door de hele tuin, laat je zien en geniet tussen de buien door van onze onverdeelde aandacht. Tot straks, mooie witte anemoon, ik ga even koffie zetten, dan kom ik zo nog even  bij je zitten. Nee, natuurlijk niet in je licht, jij mag alle zonnestralen. Mag ik het zeggen… ik denk … dat ik een beetje verliefd op je ben. Oh, jij heb genoeg aan jezelf. Oké ik snap het. Maar samen koffiedrinken? Dat mag wel, toch? Oh, fijn… tot zo!”