In quantumtijd is geen tinnitus

 


In quantumtijd is geen tinnitus

Gisteren bij het mediteren het gelijk meegemaakt van de stelling dat in de quantum-realiteit andere weten gelden of worden gemaakt dan in de  natuurkundige  wereld waar we voornamelijk aan onderhevig zijn. Natuurlijk aangezwengeld door dat prachtige gesprek van   Theo Maassen met kosmoloog Thomas Hertog afgelopen zondag. Wat fijn dat Zomergasten weer terug is!

Veel van wat daar allemaal werd gezegd, weet je eigenlijk. Je weet dat dat je pas goed wordt in alles wanneer je iets heel kleins heel uitvoerig hebt geleerd en kan. Je weet dat al jouw geluk wat je van over de hele wereld hebt gehaald niet opweegt tegen dat van de mens die zijn hoeve, zijn land, zijn volkstuin tot in iedere korrel aarde kent en daarin pas echt echte wereldreizen maakt. Je weet dat een handjevol bessen uit je eigen tuin je beter voeden dan bakken vol uit de gifmarkt. We hebben er zelfs een spreekwoord voor, wie het kleine niet eert… is het grote niet weerd. We weten allemaal dat onze kennis in het kleine zit. We weten dat onze kinderen hoe jong ook wijzer zijn dan wij. Wist je ook dat ze vanzelf kunnen rekenen? Die van mij deden al heel vroeg boodschappen en raakten pas van de wijs met het wisselgeld toen een driftige dame ging zeggen hoe je tellen moest. Ze spraken talen en moesten dat eerst afleren om op “onze”manier te leren. Onze wetten gelden niet in het opgroeiend brein. Onze wetten gelden niet in een opgroeiende tuin. Doe er vooralsnog eens niets aan. En trek dan voorzichtig weg wat je eventueel niet wilt hebben. Binnen drie jaar heb je een oase van jonge bomen, van kruipend fruit, voor schitterende bloemen. Geen van onze wetten gaan er op.

Microkosmos en quantum zijn plaatsen waar de mens eigenlijk hoort, geloof me, daar steekt de verbeelding. In nu heb ik nog meer bewijs. Eergisteren besloot ik voor het slapen nog even te mediteren. Dat doe ik op de manier van de grote filosoof Krishnamurti. Namelijk door aandachtig te zijn. Wees aandachtig op je jezelf, je omgeving, op alles, en vanzelf draait die zich, vouwt die zich en neem kom je in de stiltetijd te hangen. Zonder ik maar een moment niet aanwezig te zijn. Ik kan daar nog niet veel. Ik wil daar ook niets kunnen. Ambities daar kan niet eens. Maar wat een donderslag van een inzicht  was het om te merken dat de tinnitus in mijn rechteroor opeens weg was. Stil, helemaal stil, enkele zalige minuten in stilte hoewel het dorp nog herrie genoeg maakte. Ik was in quantumtijd en daar gelden andere wetten.

Oh, meer van deze tv!!!!

Reacties

Een reactie posten

Populaire posts van deze blog

Buizaards in de regen

Afbeelding
 Nog maar net de N229 over of een buizerd glijdt  achter een haas aan over het land. De haas was van mij geschrokken. De buizerd zag iets rennen en dacht: “Ik ben toch een roofvogel, laat ik dan maar iets roven.” Buizerds openen de zomerstilte met hun ‘giek, giek’ hoog in de lucht. Meestal samen met een jong dat van de ouders leert vliegen. Mijn jongste zoon en ik keken er graag naar. Hij noemde het buizaards. Dat is ook een mooie naam.   Hij heeft vorige week ons hek langs de Kromme Rijn geschilderd. Hij heeft hier nooit gewoond, maar nu maakt hij deel uit van dit huis. Zijn hek, ik zie hem er aan hangen in de zon met die onweerstaanbare lach van hem. Wij lopen ook graag samen in de regen. Of althans dat deden we. Dan zongen we liedjes, zelfgemaakte liedjes. Een liedje ging: “wij zijn de poepzakjes, de poepzakjes...” en daarbij droegen we mutsen die we van poepzakjes hadden gemaakt. En we liepen achter een van zijn honden aan. Het andere liedjes was: “Meisjes zijn b...
Meer lezen

“Goedemorgen anemoon,”

Afbeelding
  “Goedemorgen anemoon,”  “Natuurlijk kwam ik niet alleen toevallig langs, ik had de kapucijners in de grond gezet, op het landsie en nog vuile handen. Dikke randen klei onder mijn nagels. Fiets in de schuur en even een oog door de tuin. Misschien kon ik hier ook wel met iemand een praatje maken. Vijf bloemen inmiddels. "Lieverd, het is april, noem het maar ap-ril, het is koud buiten. Ik ben van mijn landsie afgejaagd door een bui met ijskoude regen. En jij hebt drie bloemen dicht en twee gewoon open. Dus mijn vraag is, heb je misschien een sjaal nodig, of een voile desnoods, ik snap dat je er op je mooiste wilt uitzien. Een witte voile dan, precies onder je klok. Klok, zei ik, niet rok, nee, zo ben ik niet. Wist je dat niet, de bloem van een anemoon heet een klok. Ik zal het niet verder vertellen maar in Duitsland heet je kuhschelle, ja, koeienbel. Ja, klok in de betekenis van bel, precies.  Je bent wel erg mooi daar, in de grote plantenbak. Tussen de aardbeien en de sal...
Meer lezen

Heen- en weerspoor

Afbeelding
 9 februari 2021 Het ging niet verder meer, het pad bedoel ik. Langs de Oude Kromme Rijn. Een smal pad. Met altijd veel modder. Maar zo mooi, langs akkers en langs het water. Ik twijfelde op de splitsing tussen Oude Kromme en Kromme Rijn, zou ik de brug overgang en het landweg nemen of het pad? Ja, er waren voetstappen. Heen en terug zelfs. Niet veel maar twee mensen is genoeg. Dus het pad op. Heerlijk daar, oneindig om me heen. Wit nu, de lucht geeft al stukken blauw, mijn adem zakte dieper en dieper. Oh, net als mijn voeten. Juist hier was er erg veel sneeuw opgewaaid. Maar dichter naar het water is het echt link. Doorgaan met mijn voeten in de sporen van mijn voorgangers. Tot halverwege. “Hoe hebben ze dat gedaan,” denk ik. Op hetzelfde moment zie ik dat het spoor ophoudt. Ze hebben het helemaal niet gedaan, die ene wandelaar is omgedraaid. Een heen een een terugspoor zijn niet altijd van twee personen, leer ik. Ik loop zoveel mogelijk in mijn eigen spoor terug. Gewoon om nog wa...
Meer lezen